"Azadlıq" qəzeti 26-27.11.2009

"AZƏRBAYCANIN SİYASİ ORİENTASİYASI YOXDUR" Lalə Şövkət: "Qafqazın geosiyasi arxitekturası yeni dəyişiklik ərəfəsindədir"

"YAP özü deyir, özü eşidir ..." Lalə Şövkət: "Azərbaycanda seçki gülüş obyektinə çevrilib. Bundan sonrası artıq təhlükəlidir" Ölkədə baş verən son hadisələrlə bağlı Azərbaycan Liberal Partiyasının lideri, professor Lalə Şövkətin fikirləri ilə tanış olduq. - Prezidentlərin Qarabağ məsələsinə dair bu il keçirilən 8-ci görüşü arxada qaldı. Görüşdən əvvəl ölkə başçısı İlham Əliyev danışıqlar son qoyula biləcəyi ilə bağlı sərt bəyanat verdi. Bu bəyanat nə dərəcədə effektiv oldu və ümumiyyətlə, danışıqların nəticəsini necə qiymətləndirirsiniz? - Bu, belə yöndə olan birinci bəyanat deyil. Yada salaq ki, 2008-ci ilin avqustundan əvvəl belə bəyanatlar tez-tez təkrarlanırdı, yəni lazım olsa, müharibə apara, hərbi yolla torpaqlarımızı azad edə bilərik. «Lazım olsa» sözü o qədər təkrarlanırdı, artıq köşə yazılarının aktual mövzusuna çevrilmişdi. Düzdür, Rusiya-Gürcüstan müharibəsindən sonra bu cür bəyanatlar artıq səslənmirdi. Hətta «lazım olsa» sözü də yox idi. Amma indiki dövrdə, prezidentlərin görüşü ərəfəsində belə bəyanat danışıqlara təsir etmək, Ermənistanı hansısa konstruktiv mövqeyə gətirmək məqsədi güdürdü. Bu da bir növ başa düşüləndir. Bununla bağlı Minsk qrupunun rusiyalı həmsədri Merzlyakov Münhendə Azərbaycan və Ermənistan dövlət başçılarının danışıqlarından sonra öz açıqlamasında həmən bəyanata toxunaraq dedi ki, "müharibə ilə bağlı bu bəyanat daxili auditoriyaya ünvanlanıb". Həqiqətən də hər iki ölkə məsələni sülh yolu ilə həll edəcəyi ilə bağlı öhdəlik götürüb. Azərbaycan bir dövlət olaraq Avropa Şurası, ATƏT, fövqəldövlətlərin qarşısında, keçən ilki Moskva deklarasiyasında öhdəlik götürüb ki, bu məsələni yalnız sülh yolu ilə həll edəcək. Ona görə mən bu bəyanatı ritorik hesab edirəm. Ümumiyyətlə, bu gün Qarabağ problemi ilə bağlı fərqli situasiya yaranıb. Sürixdə Türkiyə-Ermənistan protokollarının imzalanmasından sonra həqiqətən də Qarabağ mövzusu dünya siyasətinin gündəliyində prioritet məsələlərindən birinə çevrilib. "Böyük səkkizlər" ölkələrinin liderləri Qarabağla bağlı birgə bəyanat verdilər. Bu, çox mühüm məsələdir və məhz Türkiyə-Ermənistan yaxınlaşması ilə bağlıdır. Bu ərəfədə həm Qərb, həm Rusiya Qarabağ məsələsini həll etmək istəyir. Məsələ ilə bağlı artıq geosiyasi konsensus var. Bu ona dəlalət edir ki, artıq iş çox ciddi bir məcraya keçib. Danışıqlar artıq imitasiya xarakterli deyil, real nəticələrə hesablanıb. Yəni, dünya gücləri, dünya ictimaiyyəti nəyisə həll etmək istəyir. Ümumiyyətlə, Qafqazın geosiyasi arxitekturası həqiqətən də yeni dəyişiklik ərəfəsindədir. Belə bir vəziyyətin Azərbaycanın mövqelərinə cavab verib-verməməsi ayrı məsələdir. Birincisi, bu danışıqların mahiyyəti barədə nə Azərbaycan müxalifətinin, nə də ölkə ictimaiyyətinin heç bir məlumatı yoxdur, və bu çox neqativ haldır. Danışıqlar konfidensial şəraitdə getsə də, Ermənistan prezidenti Sərqsyan dəfələrlə müxalifətlə birlikdə və ölkə parlamentində qapalı görüşlər keçirib, məsləhətləşmələr aparıb. Azərbaycanda isə hər şey ciddi məxfilik şəraitində baş verir. Bununla bağlı bizim ətraflı və səlis informasiyamız yoxdur. Və burada sual yaranır, geosiyasi konsensus hansı şərtlər daxilindədir, Azərbaycanın maraqlarına uyğun, yoxsa ziddir? Dünya mətbuatından və Ermənistan mediasından biz dəqiq bilirik ki, bu gün dövlət başçılarının danışıqlarında həmin Madrid prinsipləri, onların yeniləşmiş forması gündəlikdədir. Lakin, altı prinsipdən biri məhz Qarabağın gələcək statusu ilə bağlıdır, hansı referendum yolu ilə həll olunmalıdır. Bu da Azərbaycan üçün Qarabağın itirilməsi deməkdir. Əgər bu gün geosiyasi konsensus məhz Madrid prinsipləri üzərində qurulubsa, bu Azərbaycanın maraqlarına ziddir. Və belə olan halda danışıqların nəticəsizliyi məni bir növ qane edir. - Görüşdən dərhal sonra ölkə başçısı Rusiyaya səfər etdi. Bundan əvvəl isə Ziyafət Əsgərov və Novruz Məmmədov anti-Qərb bəyanatları verdi. Bir çoxları bunu Azərbaycanın oriyentasiyasını dəyişməsinə hazırlıq kimi qiymətləndirir. İlham Əliyev də Medvedevlə görüşdə deyib ki, əgər bütün dövlətlərin münasibətləri Azərbaycan-Rusiya münasibəti kimi olsa, dünyada problem olmaz. Əgər siyasi oriyentasiya dəyişikliyi baş tutsa, bu, nə vəd edir? - Olmayan şeyin dəyişikliyi necə baş verə bilər? Orientasiya var idi ki, onu dəyişəsən? Azərbaycanın siyasi oriyentasiyası, həqiqi xarici siyasət konsepsiyası yoxdur. Bilinmir hansı istiqamətdə gedirik  Qərbə doğru, həqiqətən də Avroatlantik məkana inteqrasiya edirik, yoxsa ki, Rusiya, İrana üz tuturuq? Biz dənizin ortasında kompassız, xəritəsiz qayığa bənzəyirik, hara üz tutduğumuz bəlli deyil. Bir gün deyirik strateji müttəfiqimiz Amerikadır, demokratik Avroatlantik məkana inteqrasiya etməliyik. O biri gün deyirik ki, yox, bizim strateji tərəfdaşımız Rusiyadır, və Rusiyanın avtoritar siyasi sistemini yamsılayırıq. Buna balanslı siyasət deyirlər. Amma bu balanslı siyasət də deyil, bu oriyentasiyasız bir siyasətdir. O ki, qaldı anti-Qərb bəyanatlarına, bu da birinci dəfə deyil. Hər seçki ərəfəsi, yaxud beynəlxalq təşkilatların hesabatlarından sonra Azərbaycan iqtidarı belə bir kampaniya aparır. Bu yenilik deyil, artıq bir dəbdir. Buna növbətçi kampaniya kimi baxıram. Azərbaycan bütün dünyada ən biabırçı hesabatların lideridir. Korrupsiya, insan haqlarının pozulması, siyasi məhbuslar, jurnalistlərin həbsdə olmasına görə çempiondur. Buna cavab olaraq Azərbaycanda vaxtaşırı belə kampaniyalar keçirilir. Məcazi mənada, bu kampaniyaların məğzi güzgü ilə vuruşmaqdır. Deyirlər ki, əgər siz hesabatda bizim korrupsiyada çempion olduğumuzu deyirsinizsə, bizi demokratiya ilə bağlı, insan hüquqları ilə bağlı, siyasi məhbuslarla bağlı qınayırsınızsa, biz də sizə qarşı kampaniya aparacağıq, neft və qazla hədələyəcəyik. Vallah, çox qeyri-ciddi yanaşmadır. Dünyanın nüfuzlu təşkilatlarının hesabatları isə reallığı əks etdirir. Əgər güzgü ilə vuruşmaq istəyirlərsə, vuruşsunlar. Onda bütün dünya ilə vuruşmalı olacaqlar. Onsuzda bu gün Azərbaycan izolyasiyada, çox pis vəziyyətdədir. Hətta dövlət başçısı da deyir ki, bu gün Azərbaycan təklənib. Bu təklənmə isə səhv siyasətin nəticəsidir. Bu siyasət ölkəni dalana dirəyib. - Özünün Heydər Əliyev siyasətinin davamçısı adlandıran İlham Əliyev daim müharibə, silahlanma ilə bağlı bəyanatlar verir. Ancaq Heydər Əliyev bu tip bəyanatlar verməyib. Bu fərqi nə ilə əlaqələndirirsiniz? - Heydər Əliyevi siyasətdə böyük təcrübəsi var idi. O bilirdi ki, əgər nə isə etmək lazımdırsa, onun haqqında çox danışmazlar, hərəkət edərlər. O dünya dövlətlərinin, Qərbin Azərbaycana olan münasibətinə çox həssas yanaşırdı. İmitasiya da olsa, elə edirdi ki, Qərb dövlətləri Azərbaycana yumşaq yanaşsınlar. Heydər Əliyevin vaxtında demokratiyanın imitasiyası olsa da, siyasi partiyaların fəaliyyəti indikindən geniş idi, mitinqlər də keçirilirdi. Bu gün isə dövlət başçısı bu imitasiyadan imtina edib. Keçən il Azərbaycanın səfirləri ilə görüşündə açıq bəyan etdi ki, heç bir ölkə bizə məsləhət verə bilməz. Nə edəcəyimiz öz işimizdir. Bu bəyanat çox səhv bəyanat idi. Heç vaxt yaddan çıxmamalıdır ki, xarici siyasət daxili siyasətin davamıdır. Bir tərəfdən, iqtidar deyir ki, mən heç kəslə hesablaşmaq istəmirəm, özümü necə istəyirəm, elə də aparacağam, demokratiya yox, avtoritarizm qururam, seçkiləri saxtalaşdırıram, korrupsiya ilə mübarizə aparmaq istəmirəm, müxalifəti əzirəm, insan hüquqlarını istədiyim kimi pozuram, söz azadlığını boğuram, jurnalistləri, fərqli mövqedə olan gəncləri həbs edirəm, mənə irad tutan beynəlxalq ictimaiyyətlə də hesablaşmıram. Digər tərəfdən həmin iqtidar dünya ictimaiyyətindən Qarabağ məsələsində Azərbaycanın mövqeyi ilə hesablaşmağını tələb edir. Necə olur ki, siz demokratiya, insan haqları ilə bağlı Qərblə hesablaşmırsınız, onların standartlarına riayət etmirsiniz, amma onlardan tələb edirsiniz ki, gərək Qarabağ məsələsini beynəlxalq hüquq çərçivəsində, bizim mövqeyimizə, maraqlarımıza uyğun mütləq həll edəsiniz. Burada böyük bir ziddiyyət var. Əgər istəyirsiniz ki, Qərb sizin tərəfinizdə olsun, mövqeyinizi müdafiə etsin, onda Qərblə hesablaşmalısınız. Qərbin demokratiya, insan haqları standartları ilə hesablaşmalısınız ki, sabah bunu tələb edəsiniz. Belə olmaz ki, daxili siyasətdə sizinlə hesablaşmıram, ancaq xarici siyasətdə kömək edin. Dünyada belə olmur. İnsan kimi hər bir ölkənin də reputasiyası var. Bu da məhz onun dəyərləri ilə bağlıdır. Azərbaycanın dünyada reputasiyası biabırçı vəziyyətdədir, bizim ölkəmizi oğru, jurnalistlərin həbsxanası, total saxtakarlıqlar şəraitində seçkilərin keçirildiyi ölkə kimi tanıyırlar. Belə bir reputasiyalı ölkənin ixtiyarı yoxdur ki, dünyaya meydan oxusun. Desin ki, gərək bütün məsələlərdə mənim mövqeyimi dəstəkləyəsiniz. Əgər Azərbaycan həqiqətən də Qarabağ məsələsini sülh yolu ilə həll etmək istəyirsə, öz daxili siyasətində köklü dəyişiklik etməlidir. Bizdə demokratiya olmayınca, insan haqlarına hörmət edilməyincə, siyasi məhbuslar söhbəti qurtarmayınca, Qərb tərəfindən Azərbaycana münasibət mənfi olacaq. - 26 noyabr hadisələrindən 4 il keçir. Bu müddət keçəndən sonra məlum hadisələri necə qiymətləndirirsiniz? O hadisələr həm xaricdə, həm də daxildə Azərbaycan hakimiyyətinə və müxalifətinə münasibətdə nəyisə dəyişdi? - Çox böyük miqyasda dəyişdi. 26 noyabrdan əvvəl həm beynəlxalq ictimaiyyət, həm bizim insanlar ümid edirdilər ki, dövlət başçısı hansısa demokratik islahatlara gedəcək. Amma 26 noyabr bu ümidlərə bir nöqtə qoydu. Bundan sonra iqtidar hətta demokratiyanın imitasiyasına da son qoyaraq, açıq şəkildə repressiyalara, avtoritarizmin gücləndirilməsinə getdi. Buna görə Qərb də öz mövqeyinə korrektə etdi. Ondan sonra artıq Qərbin əsas nüfuzlu təşkilatları birmənalı olaraq Azərbaycandakı rejimi davamlı avtoritar rejim kimi qiymətləndirirlər və ölkəmiz qeyri-azad ölkələr siyahısına düşdü. Artıq bu iqtidardan heç bir demokratik islahatları gözləmirlər. Jurnalistlərimiz Qənimət Zahid, Eynulla Fətullayev, gənc bloggerlər həbsdədir. Bunları dünya siyasi məhbus, hətta vicdan məhbusu kimi tanıyır. Vicdan məhbusu, siyasi məhbus qapalı cəmiyyətlərin göstəricisidir, simvoludur. Bu gün Azərbaycan dünya ictimaiyyəti tərəfindən məhz qapalı cəmiyyət kimi qiymətləndirilir. - Birdə bu hadisələr təkrarlansaydı, yenidən o qərarı verərdiniz? - Bəli, verərdim. - Bələdiyyə seçkiləri yaxınlaşır. Ancaq hakimiyyətin hərəkətləri əvvəlki seçkilərdə olduğundan fərqlənmir. Belə bir fikir var ki, bununla gələn il keçiriləcək parlament seçkilərinə zəmin yaradılır. Yəni dünyaya göstərmək istəyirlər ki, müxalifətin heç bir dayağı yoxdur. Belə vəziyyəti necə təhlil edərdiniz? - Ümumiyyətlə, qapalı cəmiyyətdə seçkidən danışmaq absurddur. Bu yaxınlarda Milli Məclisdə YAP nümayəndələri seçkinin ləğvi ilə təşəbbüs irəli sürdülər. Prezident administrasiyası tərəfindən dərhal mənfi reaksiya gəldikdən sonra dedilər ki, zarafat ediblər. Lakin, bu zarafat deyildi, bu səmimi bir etiraf idi, ona görə ki, seçkinin Azərbaycanda artıq heç bir əhəmiyyəti yoxdur. Mən belə səmimiyyətə görə bu təşəbbüsü irəli sürən YAP nümayəndələrinə təşəkkür edirəm. Hər halda, acı səmimiyyət şirin riyakarlıqdan yaxşıdır. Artıq bizdə seçki sözü öz mahiyyətini itirib. Seçki bərabər şəraitdə rəqabət deməkdir. Rəqabətsiz hansı seçkidən söhbət gedə bilər? Ona qalsa, sovet rejimində də seçki var idi. Kommunist partiyası rəqabətsiz seçki keçirirdi. Sivil dünya da bunu məzhəkəyə qoyurdu. Ona görə ki, seçki olan yerdə alternativ olur, müxalifət olur. İndi sovetsayağı keçirilən bələdiyyə seçkilərinə də heç kim maraq göstərmir. Seçki deyəndə gülürlər ki, Azərbaycanda seçki var, siz seçkidən danışırsınız? Yəni bu söz mahiyyətini itirib. Bu gün sovet rejimində olduğu kimi bir partiyalı sistem yaranıb. YAP özü deyir, özü eşidir, özü seçkilərə gedir, özü seçki prosesini aparır, özü də qiymət verir. Bu gün adi insanlarla seçkidən danışanda seçki sözünün özü gülüş obyektinə çevrilir. Bu çox təhlükəli məsələdir. Tarixdə belə bir əfsanə var. Vaxtilə Napoleon işğal olunmuş torpaqlarda vergiləri iki dəfə artırdı. Baş nazirdən əhalinin reaksiyasını soruşanda, o insanların buna etiraz etdiyini, şikayətlərin kütləvi olduğunu dedi. Napoleon buna cavab olaraq deyir ki, vergiləri bir az da artırın. Bir müddətdən sonra yenə də baş nazirdən soruşur ki, bəs indi əhalinin reaksiyası necə oldu? Baş nazir deyir ki, əhali ağlaşma içindədir. Camaat deyir biz bu vergiləri versək, ac qalarıq. Napoleon vergiləri birdə artırmağı tapşırır. Üçüncü dəfə vergi artımından sonra baş nazirdən əhalinin nə etdiyini soruşanda, o əhalinin gülüb gəzdiyini bildirir, hamısı bu məsələni gülüş obyektinə çeviriblər. Burada Napoleon deyir ki, artıq bəsdir, vergiləri saxla, çünki gülüşdən sonrakı dövr artıq çox təhlükəlidir. İndi bu gün də Azərbaycanda seçki gülüş obyektinə çevrilib. Bundan sonrası artıq təhlükədir. - Bütün dünyada seçki ərəfəsində hökumətlər əhaliyə yönəlik addımlar atırlar. Ancaq bizdə vəziyyət fərqlidir. Bununla hakimiyyətin xalqı saymadığını, onunla hesablaşmadığını demək olar? - Diktatura, avtoritar rejimlər olan ölkələrdə heç kim əhali ilə hesablaşmır. Əhaliyə bir kölə kimi baxırlar. Burda insan ancaq alətdir. Avtoritar rejim olan ölkələrdə insan məqsəd ola bilməz. Ona görə iqtidar nə bu millətlə hesablaşır, nə də ki, onun üçün nə isə etmək istəyir. Bu, avtoritar ölkələrin xüsusiyyətidir. Avtoritar ölkə gücləndikcə, əhali, insanlar alətə çevrilirlər. Onlarla insan kimi davranmırlar. Biz nəyə görə demokratiya uğrunda mübarizə aparırıq? Çünki yalnız demokratiyada insan məqsədə çevrilir. Dövlət insan üçündür, insan dövlət üçün yox. Ona görə də istəyirik ki, Azərbaycanda demokratiya bərqərar olsun, bizim insanlardan alət kimi istifadə etməsinlər, onlara nökər kimi yox, ləyaqətli şəxsiyyət kimi baxsınlar. Bu olmayınca, Azərbaycanda heç bir inkişaf olmayacaq. Demokratik ölkələrdə iqtidar xalqdan çəkinir, diktaturada xalq iqtidardan qorxur. Amma qədim bir həqiqət var: kölələr olmayan yerdə diktatorlar olmur. - Adətən hökumətlər müxalifətdən çəkinib xalqa yönəlik addımlar atırlar. Əgər belə bir addımlar yoxdursa, deməli müxalifətlə də hesablaşmadıqlarını, ona əhəmiyyət vermədiklərini demək olar? - Artıq bələdiyyə seçkiləri bunun göstəricidir. Seçkilərə bir partiya gedir. Müxalifət partiyalarının heç birinə bu seçkilərdə iştiraka imkan vermədilər. - Ramiz Mehdiyev universitet rektorları ilə görüşdə təhsilin səviyyəsi ilə bağlı fikirlər səsləndirib. Artıq hakimiyyət nümayəndələri də etiraf edir ki, elmi işlərin səviyyəsi aşağıdır, layiq olmayan adamlar elmi dərəcə alır. Elmin bu vəziyyətə düşməsinin səbəbi nədir? - Bu ümumi ab-havanın göstəricisidir. Sivil demokratik dövlətlərdə hər bir insanın uğuru onun təhsili, qabiliyyəti, istedadı, ləyaqəti ilə bağlıdır. Bu, insanlar üçün stimul, motivasiya yaradır. Yəni gənclərin bir motivasiyası var ki, təhsilə yiyələnim, daha çox biliyə nail olum, daha da çox qabiliyyətimi göstərim, öz üzərimdə daha da çox işləyim ki, azad, sağlam rəqabət mühitində uğura nail olum. Yəni uğur birmənalı təhsillə, qabiliyyətlə, istedadla, azad rəqabətlə bağlıdır. Ona görə də sivil ölkələrdə inkişaf var. Bu gün Azərbaycanda bu motivasiya yoxdur. Yəni hər bir insan bilir ki, onun nə təhsilinə, nə qabiliyyətinə, nə istedadına baxan yoxdur. Ya gərək hakimiyyətə yaxın olasan, ya onun köləsi olub, bütün günü ona bəy tərifi deyəsən ki, səni həqiqətən də irəliyə çəkə bilsinlər. Yəni sənin uğurun məddahlıqla, yalanla, yaltaqlıqla, köləliklə bağlıdır. Ağlınla, biliyinlə, təhsilinlə, qabiliyyətinlə bağlı deyil. Belə olan yerdə, əgər motivasiya yoxdursa, bu ölkədə heç bir inkişaf ola bilməz. İnkişaf ilk növbədə motivasiyadan başlayır. Hər bir gənc bilməlidir ki, onun təhsili, biliyi, elmi işləri uğuruna düz mütənasibdir. Amma bizdə belə deyil. Çox ağıllı, təhsilli, bir neçə dil bilən gənclər tanıyıram, ətrafımda da belələri var. Ancaq onları işə götürmürlər. Çünki onların adamı yoxdur, köləliyi, kiməsə yaltaqlıq etməyi özlərinə sığışdırmırlar. Həbsdəki bloggerlər Emin və Adnan da Amerikada, Avropada yaxşı təhsil alıblar. Amma bu gün onlar həbsxanadadır. Çünki köləliyi, mədhiyyə deməyi bacarmırlar, müxalif düşüncəli insanlardır. Belə olan şəraitdə heç bir inkişaf olmayacaq. Yüz dəfə yığışsınlar, danışsınlar, konfranslar keçirsinlər, heç bir səmərəsi olmayacaq. Bir məmləkətdə ki, gənclərin, ümumiyyətlə, cəmiyyətin inkişaf üçün motivasiyası yoxdur, uğur ağılla, qabiliyyətlə, ləyaqətlə bağlı deyilsə, orada heç vaxt heç bir inkişaf olmayacaq. Bunu birmənalı deyirəm. İnkişaf üçün biz insanlara şərait yaratmalıyıq. Bunun üçün demokratiya, insan hüquqları və azadlıqlarının təminatı zəruridir. - Belə bir təklif irəli sürülüb ki, xaricdə maqistratura, doktoranturada təhsil almaq istəyənlər bunu Prezident Administrasiyası ilə razılaşdırmalıdır. Həbsdəki bloggerlərlə bağlı bəyanatlarda onların Qərb təhsilli olduqları vurğulanır. Tədbiq edilə biləcək yeni qayda hakimiyyətin Avropa, Amerika təhsilindən çəkinmək kimi qiymətləndirilə bilər? - İndiki qloballaşan dünyada, informasiyanın bütün dünya üçün açıq olan şəraitdə, internetdə bir neçə dəqiqənin içində dünyanın bütün məlumatını əldə etmək imkanı olan vaxtda belə söhbətlər qeyri-ciddidir. Hər bir əsrin özünün sivilizasiyalı meynstrimi, yəni orta axını var. Əgər buna qarşı çıxırsansa, deməli sən fəsilləri dayandırmaq istəyirsən. Deyirsən ki, fəsil elə burda dayansın, ayrı fəsli qəbul etmirəm. Qış gəlməməlidir. Çünki belə istəyirəm. Vaxtilə öz tiranlığı ilə məşhur olan Roma imperatoru Neron artıq özünü ilahi bilib belə bir cəhd etmişdi. Elə fikirləşirdi ki, bu dünyanın başçısıdır və istəsə, fəsilləri də dayandıra bilər. Lakin, onun faciəli aqibəti tarixdən yaxşı bəllidir. Əgər bu gün Qərbə gedən bizim gəncləri də nəzarətə almaq istəyirlərsə, bu artıq təmiz totalitarizmdir. İndiki açıq dünyada bu heç mümkün deyil. Bu, fəsilləri dayandırmaq cəhdidir. - Ramiz Mehdiyev televiziyaların da fəaliyyətini tənqid edib. Bir vaxtlar seçki təbliğatında xidmətlərindən istifadə etdikləri, ev verdikləri, fəxri adlarla təltif etdikləri aparıcıların, müğənnilərin birdən birə tənqid obyektinə çevrilməsinə nə səbəb oldu? Hakimiyyət televiziyanı necə görmək istəyir? - Ümumiyyətlə, 2005-ci ildən sonra Azərbaycan televiziyasına baxmıram. İnformasiyanı saytlardan, agentliklərdən, qəzetlərdən əldə edirəm. Amma bir şeyi bilirəm ki, Azərbaycan televiziyasına bir ay baxsan, deqradasiyaya uğrayacaqsan. Ona görə ki, artıq bu səviyyəsizlikdən də aşağıdır. Bu gün televiziyalar bütünlüklə iqtidarın nəzarətindədir. Nəzarət olmayan ANS idi. Onun başına nə oyun gətirdilər? Və indi əgər iqtidar özü etiraf edirsə ki, öz qurduğu televiziya siyasəti belə bir tənəzzülə uğrayıb, bu artıq çox yaxşı etirafdır. Amma eyni zamanda inanmıram ki, belə bir etirafdan sonra hər hansı bir müsbət dəyişikliklərə nail olunsun. Ona görə ki, bugünkü televiziya bu rejimin inikasıdır.

Fizzə Heydərli